من باهارم ،
تو زمین ،
من زمینم ،
تو درخت ،
من درختم تو باهار...
ناز انگشتای بارون تو باغم میکنه ،
میون جنگلا طاقم میکنه .
تو بزرگی مث شب ،
اگه مهتاب باشه یا نه ،
تو بزرگی مث شب
خود مهتابی تو اصلا خود مهتابی تو
تازه وقتی بره مهتاب و هنوز ، شب تنها باید ،
راه دوری بری تا دم دروازه ی روز
مث شب رود بزرگی مث شب ،
تازه روزم که بیاد ،
تو نمیری ،
مث شبنم ،
مث صبح ،
تو مث مخمل ابری ، مث آن ململ نازک .
مث اون ململ مه ، که روی عطر علفا .
مثل "بلاتکلیفی" !
هاج و واج مونده مردد ، میون موندن و رفتن ،
میون مرگ و حیات .
مث برفایی تو ،
تازه آبم که بشن برفا و عریون بشه کوه ،
مث اون قله ی مغرور بلندی
، که به ابر ای سیاهی و به باد ای بدی ،
می خندی !
یه همکار داریم حال ما رو بهم میزنه !!
همیشه دیرتر از همه میاد و زودتر از همه میره (حتی قبل ازاتمام ساعت اداری) یه هماهنگی هم با رییس نمیکنه.
منم نیست خیلی حلال حروم حالیم میشه کارت ساعت هم که نداریم بی کلاسیم دیگه ! این دفتر حضور و غیاب رو دقیق امضا می زدم. یعنی چند باری بهم گفتند عین ما بزن تا بعدا ایراد نگیرند و چون رئیس برا همه 20 تا 30 میزنه تو هم روزی یه ساعت بیشتر رو بزن . اما خوب گوش من به این حرفها بدهکار نبود !
تا اینکه یه روز چنان منو احضار کردند که نفسم داشت بند میومد ..تمومه بهونش هم این بود که سالهای 80-78 خیلی کار کردند خیلی زحمت کشیدند همه پرونده ها دستی بوده و شبها تا دیر وقت کار می کردند ... به نوعی حالا می خواهند اضافه کاری اون دوران رو بگیرند ...
خلاصه کنم حالا مجبورم ساعت ورودو خروج رو عین اونا بزنم نامرد 1.45 میره، میزنه 3.10 اون ده دقیقه خدمت به دولت رو داری !! هر چند من حالا فکر اون پولم که چی جوری و کجا خرجش کنم که مدیون نباشم .. حداقل به خودم ...
جدیدا هم کارهای خودشو میده به همکارای دیگه ..
تحویلدارهای بیچاره از صبح ساعت 7.5 تا ساعت 2 فرصت یه چایی خوردن هم نداره حالا میگه بعده ساعت اداری هم باید باشید پرونده ها رو تکمیل کنید..
امروز کارمند تحویلدار می گفت اگه شوهرم بفهمه که دارم کارای اونا رو انجام میدم غوغا میشه ...
یه غوغا عین اون چیزی که دمه عید داشتیم !! البته خوب تقصیر خودش هم هست . خیلی به خودش سخت میگیره ..
خیلی بده که رئیس اونقدر مشغله کاری داشته باشه که حتی فرصت فکر کردن به همکاراشو نداشته باشه ..شاید هم فرصتشو داره حوصلشو نداره ...تو مدتی که من رفتم اونجا همش در مورد برنامه های اینده حرف میزنه و اتفاقاتی که خوب شاید هیچ وقت نیوفته .. یه نیست بگه الان برنامت چیه ؟ حالا مسئولیت من چیه ...
کارمندها ی اینجا همه تک بعدی اند ..
همه فقط تو چارچوب معین خودشون هر روز میان و کارای تکراری ...
به نظرتون خوبه که یه ادم فقط تو محدوده کاریه خودش باشه ..و اونقدر علاقه مند به کارش باشه که حتی حاظر نباشه یه روز یا یه ساعت کس دیگه ای جاش بشینه ؟
امروز هوا عجب گرم بود !! تحصیلدار شعبه رفت بستنی خرید ، همکارا دستش انداختند که
بسنتیه طلاقه ؟!!
بعد هم با هم خندیدند !!
واقعا براش اهمیتی نداره ؟!!
براحتی می خواد مهریه بده و خلاص !!
پس تکلیف بچه ی بیگناه چی میشه ؟!
کی به بچه های طلاق فکر می کنه ؟
اونم تو این شرایط سخت ..
دوطرف فقط به فکر خودشون ..
فقط خوبی های خودشون رو می بینند و بدیهای طرف مقابل ...
بعده ده دوازده سال .. تازه میگند که مثلا زود ازدواج کردیم یا نفهمیدیم بچه کی بزرگ شد ...
فقط و فقط خودشون رو می بینند .. حتی یه لحظه فکر کردن به حال و روز اون بچه عذابم میده ...
کی ایندشو تضمین میکنه ..
اونم از همکارای نامرد فقط دارند بهش راه و چاه رو نشون میدند که چطوری زودتر از این وضعیت دربیاد .
تو این مدت حتی یه بار هم نشد یکی بگه یه خورده صبوری کن .. تو بگذر .. گذشت کن .. به خودت و اون فرصت بده .. از نو شرع کنید .. به خاطر بچه هم شده فقط یه مدت دیگه حداقل همدیگرو تحمل کنید ...
اون زن هرچقدر هم حتی اگه خائن باشه بازم یه مادره و مادر همیشه ارزش و احترام خودشو برا بچه داره ...
حس می کنم گاهی از خوشی و خوشبختی زیاد ادما به این روز می افتند ... حقوق تقریبا (!) میلیونی ..خونه ..زندگی ..
بگذریم ...
فکر می کنم گاهی ما ادما لیاقت فرصتها و نعماتی که خدا بهمون داده رو نداریم ...
خودمو می گم ..
وقتی به حال و روز دوستام فکر می کنم شرمنده میشم ...
بعضی روزا که کار شعبه کمه دلم می خواد مرخصی بنویسم برم نه مثل بقیه دوستان که فلنگ (!)
رو می بندند و هر روز بدون برگه مرخصی ساعتها به کارای شخصیشون می رسند فقط دوست ندارم
تو شعبه بیکار باشم ...
همین !!...
